W debacie o zdrowiu zwierząt zbyt często wracają uproszczenia, które nie mają pełnego oparcia w aktualnej wiedzy weterynaryjnej. Jednym z nich jest teza, że każdy kot powinien być szczepiony co roku według tego samego schematu. Dorota Sumińska po raz kolejny prezentuje stanowisko, które pomija istotny podział szczepień kotów na podstawowe i dodatkowe. A to właśnie ten podział stanowi dziś fundament nowoczesnej profilaktyki.
Szczepienia podstawowe obejmują ochronę przeciw panleukopenii, herpeswirozie i kaliciwirozie. To one są uznawane za kluczowe dla wszystkich kotów, niezależnie od tego, czy zwierzę wychodzi z domu, czy żyje wyłącznie w mieszkaniu. Inaczej wygląda sytuacja ze szczepieniami dodatkowymi, takimi jak preparaty przeciw białaczce kotów FeLV czy wściekliźnie. W ich przypadku znaczenie mają styl życia kota, kontakt z innymi zwierzętami, ryzyko zakażenia i lokalne przepisy.
Podstawowy schemat szczepień zaczyna się już u kociąt, zwykle między 6. a 9. tygodniem życia. Najważniejsze jest jednak to, by ostatnia dawka została podana po ukończeniu 16. tygodnia, a później wykonać szczepienie przypominające.
U dorosłych kotów szczepienia podstawowe nie muszą być wykonywane automatycznie co roku. W praktyce kolejne dawki przypominające często podaje się co 2–3 lata, zgodnie z aktualnym podejściem opartym na ocenie ryzyka i rodzaju szczepionki. Dlatego powtarzanie, że wszystkie koty należy szczepić corocznie, jest po prostu zbyt daleko idącym uproszczeniem. Dobra profilaktyka nie polega na mechanicznym trzymaniu się jednego schematu, lecz na rozsądnej, indywidualnej ocenie potrzeb konkretnego zwierzęcia.
