Podróżowanie ze zwierzętami po zmianach w przepisach UE – co musisz wiedzieć od 22 kwietnia 2026 r.?

Od 22 kwietnia 2026 r. obowiązują nowe regulacje unijne dotyczące przemieszczania zwierząt towarzyszących. Zmiany porządkują dotychczasowe przepisy i uszczelniają praktykę — zarówno dla właścicieli czworonogów, jak i lekarzy weterynarii wystawiających dokumenty. Podejście „jakoś to będzie” odchodzi w przeszłość. Dokument musi się zgadzać, status zdrowotny musi być jasny, a lekarz musi wiedzieć, co podpisuje.

Paszport zwierzęcia a miejsce pobytu właściciela

Jedna z kluczowych zmian dotyczy zasady wydawania paszportów. Paszport musi być wydany w państwie, w którym właściciel ma miejsce zwykłego pobytu — nie tam, gdzie aktualnie przebywa ani gdzie kupił zwierzę. W praktyce oznacza to, że lekarz weterynarii powinien dla własnego zabezpieczenia odbierać od właściciela stosowne pisemne oświadczenie potwierdzające miejsce pobytu.

Szczepienie przeciwko wściekliźnie — bez skrótów

To jeden z punktów, który budzi najwięcej wątpliwości. Zasady są jednak jasne:

• Po pierwszym szczepieniu obowiązuje karencja wynoszącą minimum 21 dni — zwierzę nie może podróżować wcześniej.

• Liczy się ważność szczepienia w dniu podróży, a nie sam fakt wykonania zabiegu kiedyś w przeszłości.

• Sformułowanie „zaszczepiony kiedyś” już nie wystarczy — jeśli szczepienie wygasło, zwierzę traktowane jest jako niezaszczepione.

Podróż z osobą upoważnioną

Właściciel nie musi towarzyszyć zwierzęciu osobiście, ale obowiązują ścisłe warunki:

• Osoba upoważniona może podróżować ze zwierzęciem wyłącznie do 5 dni od wyjazdu właściciela.

• Wymagane jest pisemne upoważnienie.

• Przekroczenie tych warunków oznacza, że przemieszczenie przestaje być traktowane jako niehandlowe — a to zupełnie inna procedura z innymi wymaganiami.

Limit zwierząt na jedną osobę

Standardowo w podróży niehandlowej można przemieszczać maksymalnie 5 zwierząt. Wyjątki są możliwe, ale wyłącznie przy okazji uczestnictwa w wydarzeniach takich jak wystawy, konkursy czy zawody sportowe — i muszą być odpowiednio udokumentowane. Samo słowne zapewnienie nie wystarczy.

Podróż do państw trzecich — wyższy poziom kontroli

Wyjazd poza teren Unii Europejskiej wiąże się ze znacznie bardziej rygorystycznymi wymaganiami:

• Wiele krajów wymaga miareczkowania przeciwciał (titer test) potwierdzającego odpowiedni poziom odporności na wściekliznę.

• Obowiązkowe są świadectwa zdrowia wystawiane przez uprawnionego lekarza weterynarii.

• Wjazd możliwy jest wyłącznie przez wyznaczone punkty kontroli granicznej.

To właśnie przy podróżach do krajów trzecich najczęściej pojawiają się błędy i niedopatrzenia — warto zaplanować formalności z odpowiednim wyprzedzeniem.

Oświadczenia właściciela — to nie biurokracja, to ochrona

Lekarz weterynarii może i powinien żądać pisemnych oświadczeń od właściciela — dotyczących zarówno miejsca pobytu, jak i niehandlowego charakteru przemieszczenia. To nie jest zbędna formalność, lecz realne zabezpieczenie prawne dla obu stron.

Złota zasada przed każdą podróżą

Przepisy są dynamiczne i zależą od aktualnej sytuacji epizootycznej. Zawsze sprawdzaj aktualne wymagania kraju docelowego i każdego kraju tranzytowego — najlepiej bezpośrednio na stronach służb weterynaryjnych lub ambasad. To, co obowiązywało rok temu, może już być nieaktualne.