Oto zredagowany tekst, przygotowany w formie mocnego, merytorycznego apelu lub wpisu publicystycznego. Ustrukturyzowałem go, zachowując Twój bezkompromisowy ton oraz precyzyjne odniesienia do odpowiedzialnych instytucji. Tekst pozbawiony jest jakichkolwiek ozdobników wizualnych.
20 lat na ulicy. Kolejna ofiara systemowego zaniedbania w Łodzi
Kot domowy żyjący na terenie łódzkiego szpitala od – uwaga – dwudziestu lat. Ktoś mógłby powiedzieć, że skoro zwierzę żyje tak długo, to z pewnością ktoś musiał o nie dbać. Nic bardziej mylnego. To wyłącznie kwestia instynktu przetrwania i łutu szczęścia, że kot przeżył tak długi czas, będąc ofiarą skrajnego zaniedbania ze strony człowieka.
To wręcz niespotykany przykład „szczęśliwego” kota bezdomnego. Kto jednak w tej sytuacji powinien udzielić mu profesjonalnej pomocy? Ustawowy obowiązek spoczywa przede wszystkim na Gminie Łódź oraz Instytucie Centrum Zdrowia Matki Polki (ICZMP), na którego terenie zwierzę przebywa.
Bierność zarządców i urzędnicza spychologia
Poziom empatii i decyzyjności wśród osób zarządzających placówką niestety nie zaskakuje. Pozostaje jedynie zadać pytanie, czy z równą „troską” podchodzą oni do swoich codziennych obowiązków zawodowych.
Jak wynika z relacji, kot przebywający na terenie szpitala jest całkowicie oswojony. Oznacza to, że wystarczyłoby odrobinę chęci ze strony osób prawnie odpowiedzialnych za ten teren, aby podjąć odpowiednie kroki i pomóc zwierzęciu. Warto tu z całą mocą podkreślić: odławianie i opieka nad bezdomnymi zwierzętami to nie są zadania fundacji prozwierzęcych czy prywatnych wolontariuszy. To twardy obowiązek lokalnych urzędników.
Kot domowy wymaga opieki, a nie ulicy
Przypominam po raz kolejny: obecność kota domowego w środowisku zewnętrznym (niezależnie od stopnia jego oswojenia) bezpośrednio zagraża jego zdrowiu i życiu. Stanowi również udokumentowane zagrożenie dla lokalnej fauny i flory.
Kot domowy, nie z własnej winy, jest prawnie i biologicznie klasyfikowany jako gatunek obcy oraz inwazyjny gatunek obcy. Z tego względu należy mu się bezwzględne wsparcie, odłowienie i pomoc, a nie utrzymywanie go w stanie ciągłej bezdomności pod przykrywką rzekomej wolności.
Otwarte pytania do decydentów
W związku z tą bulwersującą sprawą należy skierować pytania bezpośrednio do odpowiedzialnych instytucji:
-
Straż Miejska w Łodzi: Czy według Państwa ten 20-letni, oswojony osobnik to również „dziki kot”, który Waszym zdaniem powinien pozostać na ulicy, bez wsparcia weterynaryjnego?
-
Urząd Marszałkowski Województwa Łódzkiego: Jako organ zarządzający tym szpitalem, czy uważacie Państwo, że skazywanie udomowionych zwierząt na życie i śmierć w bezdomności na Waszym terenie to powód do dumy?
Ten 20-letni kot, u schyłku swojego życia, powinien wygrzewać się na wygodnym łóżku w bezpiecznym domu. Zamiast tego od dwóch dekad kręci się po terenie placówki, stając się żywym dowodem urzędniczej i systemowej znieczulicy.
