Dramat nurogęsi czy cicha katastrofa? Wpływ kotów domowych na dziką przyrodę
Dziś media społecznościowe obiegła historia nurogęsi z warszawskich Łazienek. Dramatyczny nagłówek, emocjonalne zdjęcia i lawina komentarzy współczujących osieroconym pisklętom. Jako zoopsycholog i behawiorysta rozumiem ten odruch serca – śmierć dzikiego zwierzęcia w środku miasta zawsze jest poruszająca. Jest jednak w tym wszystkim coś, co jako specjalistę od zwierząt, napawa mnie głębokim niepokojem: selektywna empatia.
Cicha katastrofa, której nie widzimy
Gdy użalamy się nad losem jednej nurogęsi, w tym samym czasie w całym kraju rozgrywa się prawdziwa, masowa tragedia. Setki milionów płazów, gadów, ssaków i ptaków giną co roku w wyniku działalności kotów domowych wypuszczanych „luzem” bez żadnego nadzoru.
To nie są „przypadki losowe”. To efekt obecności drapieżnika w ekosystemie, który nie jest przygotowany na taką presję. Badania naukowe są bezlitosne: kot domowy, będący de facto gatunkiem inwazyjnym w naszym środowisku, odpowiada za śmierć ogromnej liczby dzikich zwierząt, w tym wielu gatunków objętych ochroną.
Dlaczego to bagatelizujemy?
Dlaczego śmierć jednego ptaka wywołuje burzę, a śmierć milionów innych istot przechodzi bez echa? Odpowiedź jest prosta: wygoda i emocje.
-
Łatwy obiekt: Nurogęś jest widoczna, „ładna” i wpisuje się w romantyczną wizję przyrody.
-
Wygoda właściciela: Przyznanie się do tego, że wypuszczanie kota „samopas” jest szkodliwe, wymaga zmiany nawyków, wybudowania woliery lub po prostu większego zaangażowania w zabawę wewnątrz domu.
-
Unikanie odpowiedzialności: Łatwiej winić los lub drapieżniki, niż wziąć odpowiedzialność za własne zwierzę.
Czas na rzetelną dyskusję
Jako behawiorysta nie mówię tego, by atakować właścicieli kotów. Mówię to, bo dobrostan zwierząt – tych domowych i tych dzikich – jest ze sobą nierozerwalnie połączony. Prawdziwa miłość do zwierząt nie kończy się na progu własnego mieszkania.
Pytanie, które musimy sobie zadać, brzmi: czy chcemy być odpowiedzialnymi opiekunami, którzy dbają o bezpieczeństwo swoich podopiecznych i otaczającą nas naturę? Czy może będziemy udawać, że problem nie istnieje, bo „kot musi chodzić”?
Czekam na Wasze opinie. Czy uważacie, że edukacja w tym zakresie jest w ogóle skuteczna, czy potrzebne są twarde regulacje prawne?
