Zgodnie z rozporządzeniem PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 1143/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie działań zapobiegawczych i zaradczych w odniesieniu do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych, na podstawie którego powstała ustawa o gatunkach obcych obowiązująca w Polsce, w ramach owego rozporządzenia używane są definicje, które używamy w Polskim prawie; 

„gatunek obcy” oznacza każdego żywego osobnika gatunku, podgatunku lub niższego taksonu zwierząt, roślin, grzybów lub drobnoustrojów wprowadzonego poza jego naturalny zasięg; pojęcie to obejmuje wszelkie części, gamety, nasiona, jaja lub diaspory tych gatunków, jak również hybrydy, odmiany lub rasy zdolne do przeżycia i rozmnażania;

„inwazyjny gatunek obcy” oznacza gatunek obcy, którego wprowadzenie lub rozprzestrzenianie się zagraża – jak stwierdzono – bioróżnorodności i powiązanym usługom ekosystemowym lub oddziałuje na nie w niepożądany sposób;

Kot domowy jest i gatunkiem obcym i inwazyjnym gatunkiem obcym. Nie jest to żaden wymył, ani też szkodliwe określenie dla kota. To określenie jasno oznacza jaki status ma to zwierzę, nie przekreśla on kota jako istoty złej czy której należy robić krzywdę. Kotom domowym, bezdomnym czy zdziczałym należy zapewnić pomoc, wsparcie, kastracje i leczenie. Nie wolno też się nad nimi znęcać i naruszać przepisów ustawy o ochronie zwierząt. 

Dzięki poprawnemu używaniu określeń względem kota domowego i akceptacji tego, że jest on gatunkiem obcym i inwazyjnym gatunkiem obcym, będziemy w stanie skuteczniej reagować i pomagać kotom, zapewniając im opiekę, bezpieczeństwo i szansę na dom – niż utrzymywać je w stanie kociej bezdomności jak to bardzo często aktualnie wygląda (wpis na listopad 2022).  Niezależnie od poziomu oswojenia gatunku kot domowy (czy kot jest zdziczały, czy bezdomny) wymaga pomocy w kwestii zdrowia, a przede wszystkim masowej kastracji.