Przemoc w pracy ze zwierzętami – dlaczego bicie kota to droga donikąd?
Jeszcze 10-15 lat temu na kursach dla behawiorystów powszechnie uczono, że stosowanie metod awersyjnych i inwazyjnych jest w pełni dopuszczalne. Co gorsza, absolwenci tamtych szkoleń oraz promujące takie podejście ośrodki edukacyjne nadal funkcjonują na rynku. W materiałach z tamtego okresu wprost rekomendowano pryskanie kotów wodą, celowe straszenie, a nawet uderzanie gazetą czy szmatą w ramach kary.
Ten archaiczny sposób myślenia wciąż bywa promowany przez osoby z autorytetem. Zaledwie kilka lat temu w magazynie „Wróżka” ukazał się wywiad, w którym lekarz weterynarii Dorota Sumińska otwarcie przyznała się do stosowania przemocy fizycznej wobec swoich zwierząt. Wspominała tam o używaniu zrolowanej gazety lub pustej papierowej tuby do uderzania czworonogów w celu rozdzielenia ich podczas konfliktu.
Frustracja opiekuna a fakty biologiczne
Użycie siły, wynikające najczęściej z braku cierpliwości lub chęci pójścia na skróty, to proste ujście dla ludzkich emocji. Reagowanie agresją werbalną lub fizyczną wydaje się niektórym wygodne, jednak w rzeczywistości stoi w całkowitej sprzeczności zarówno ze zdrowym rozsądkiem, jak i twardymi faktami z zakresu biologii oraz etologii.
Bicie kota a skutki behawioralne
Stosowanie jakiejkolwiek formy przemocy wobec zwierzęcia zawsze przynosi efekt odwrotny do zamierzonego. Bicie kota, krzyki czy celowe wywoływanie u niego strachu nie rozwiązują żadnego problemu behawioralnego. Skutki takich działań są jednoznacznie destrukcyjne:
-
Wzrost napięcia i pobudzenia: Zwierzę poddane presji fizycznej nie wyciszy się ani nie uspokoi. Zamiast tego jego układ nerwowy zostaje jeszcze silniej przebodźcowany, co potęguje nerwowość.
-
Destrukcja relacji: Fundamentem relacji ze zwierzęciem jest bezpieczeństwo. Przemoc niszczy więź na linii kot-opiekun, prowadząc do utraty zaufania i rozwoju agresji lękowej.
-
Brak wartości edukacyjnej: Agresja nie uczy kota, jak powinien się zachować. Kot nie przestanie robić tego, czego nie chcemy, w wyniku kary fizycznej – zacznie jedynie unikać opiekuna lub ukrywać swoje zachowania.
Podsumowując, stosowanie przemocy fizycznej i werbalnej w opiece nad kotem domowym jest działaniem szkodliwym, niepotrzebnym, a przede wszystkim skrajnie nieskutecznym w modyfikacji jakichkolwiek zachowań.
