Behawiorysta czy zoopsycholog? Kogo wezwać do problemów z kotem?
W Polsce nazwy zawodów takie jak behawiorysta, zoopsycholog czy psycholog zwierzęcy są nagminnie używane zamiennie. W praktyce jednak istnieją między nimi istotne granice kompetencyjne. Zasadnicza różnica między behawiorystą a zoopsychologiem polega na docelowym obszarze pracy i podejściu do terapii.
Dwa różne punkty widzenia
-
Behawiorysta: Skupia się niemal wyłącznie na zachowaniu samego kota, modyfikacji tego zachowania oraz zapewnieniu zwierzęciu podstawowego dobrostanu. W znacznie mniejszym stopniu (lub wręcz wcale) analizuje relację kota z opiekunem oraz to, jak człowiek wpływa na zachowanie podopiecznego.
-
Zoopsycholog: Patrzy na problem wielotorowo. Oprócz analizy samego zwierzęcia, bierze pod lupę zachowanie człowieka, jego reakcje oraz zbudowaną relację na linii opiekun–kot. Zoopsycholog modyfikuje nie tylko środowisko zwierzęcia, ale przede wszystkim sposób postępowania człowieka.
Zwierzę problematyczne czy człowiek z problemem?
Należy to powiedzieć głośno: problemy behawioralne zwierząt najczęściej wynikają z braku elementarnej wiedzy ze strony opiekuna lub z jego braku woli do zaakceptowania zachowań, które są dla danego gatunku całkowicie naturalne.
Niestety, zgłaszane problemy są często traktowane przez ludzi jednostronnie. Z góry zakładają oni, że to zwierzę jest „zepsute” i problematyczne, zupełnie nie biorąc pod uwagę, że głównym źródłem konfliktu jest sam człowiek i jego wyimaginowane oczekiwania. Rolą zoopsychologa jest uświadomienie człowiekowi tego kontekstu. Specjalista tłumaczy krok po kroku, co dokładnie opiekun musi zmienić we własnym postępowaniu, aby relacja ze zwierzęciem weszła na wyższy poziom zrozumienia.
Za co tak naprawdę płacisz specjaliście?
Wzywając behawiorystę lub zoopsychologa, musisz mieć świadomość jednej, fundamentalnej rzeczy: nie płacisz mu za magiczne zlikwidowanie problemu.
Płacisz za profesjonalną konsultację i diagnozę. W zamian otrzymujesz konkretne narzędzia do pracy (częścią tych narzędzi jest nauka zrozumienia biologii kota i akceptacja jego natury). Z tymi narzędziami musisz odrobić własną pracę domową. Jeśli wzywasz zoopsychologa, bądź gotów na to, że oprócz wytycznych dotyczących środowiska kota, otrzymasz również twarde uwagi i korekty dotyczące Twojego własnego zachowania.
