W przestrzeni mediów społecznościowych regularnie pojawiają się narracje, w których brak elementarnego nadzoru nad zwierzęciem zostaje ubrany w poetyckie metafory o zrządzeniu losu, znakach z niebios i nieplanowanych cudach. Posty opisujące niekontrolowane pokrycie sześcioletniej suki przez psy sąsiada zdobywają tysiące polubień, a decyzja o zignorowaniu zaleceń lekarza weterynarii dotyczących bezpiecznego przerwania ciąży bywa przedstawiana jako heroiczny wybór serca. Z perspektywy etologii, medycyny weterynaryjnej oraz realnej walki z bezdomnością zwierząt takie zjawisko nie ma jednak nic wspólnego z miłością. Jest to bezpośrednie powiększanie kryzysu nadpopulacji oraz narażanie zdrowia podopiecznego.
Każde powołanie na świat kolejnego miotu nierasowych psów w realiach, w których schroniska, przytuliska i domy tymczasowe pękają w szwach, stanowi działanie na szkodę całej populacji. W Polsce liczba bezdomnych zwierząt domowych wciąż wymaga radykalnych działań systemowych, a nie rozczulania się nad nieprzemyślanym rozrodem. Kiedy opiekun rezygnuje z zabiegu kastracji, powierza psa osobie nieprzygotowanej, a po fakcie odrzuca wiedzę medyczną, mamy do czynienia z łańcuchem rażących zaniedbań. Nazywanie tego przeznaczeniem to mechanizm psychologicznego wyparcia winy, który przenosi odpowiedzialność za własną ignorancję na siły wyższe.
Należy pamiętać o aspekcie biologicznym i zdrowotnym. Sześcioletnia suka, która rodzi po raz pierwszy, wkracza w wiek podwyższonego ryzyka powikłań okołoporodowych. Ciąża i poród u dojrzałych samic niosą ze sobą niebezpieczeństwo bezwładu macicy, konieczności wykonania nagłego cięcia cesarskiego, a w dalszej perspektywie także ropomacicza i nowotworów układu rozrodczego. Przerwanie niechcianej ciąży u suki za pomocą nowoczesnych preparatów farmakologicznych lub kastracji aborcyjnej jest rutynową, bezpieczną procedurą medyczną. Odrzucenie jej tylko dlatego, że gabinet weterynaryjny został zamknięty wcześniej lub z powodu emocjonalnej interpretacji przypadkowych wydarzeń, jest zaprzeczeniem racjonalnej opieki.
Promowanie takich postaw w sieci wyrządza ogromną szkodę społeczną. Buduje fałszywe przekonanie, że rozmnażanie psów w typie rasy jest urocze, nieszkodliwe i zawsze kończy się szczęśliwie. Nie pokazuje realiów: walki o dobre domy, problemów behawioralnych wynikających z braku socjalizacji, chorób genetycznych przekazywanych w niesprawdzonych skojarzeniach ani cierpienia zwierząt czekających latami za schroniskowymi kratami. Prawdziwa empatia wobec zwierząt domowych objawia się w profilaktyce, kastracji oraz bezwzględnym zapobieganiu niekontrolowanemu rozrodowi.
